ازچله به چله پدرم چلچله واربود/

عمرش همه در نذرحسین سلسله واربود/

اورفت وشماخانه نشینان بخودآیید/

آنچله ای که تاکربلاکنگره وار بود/

ازچله به چله پدرم داعیه داربود/

عمرش همه در نذرونیازمرثیه داربود/

آن پیرغلام ،گرچه وداع گفت ورفت/ یاد بادچلچله ای که بال وپرخونباربود/آن چله ای که توکربلاغمباربود/ بین الحرمین حماسه ای درکار بود/ازشاه نجف تا کربلارهواربود/

ازچله به چله پدرم داعیه داربود/

عمرش همه در نذرونیازمرثیه داربود/

آن چلچله ای بال وپرش خونباربود/آن چله ای که توکربلاغمباربود/ بین الحرمین حماسه ی دیدار بود/الگوی همایش کنگره واربود/

ازچله به چله پدرم مرثیه داربود/

درطبخ غذای نذریش داعیه داربود/

گرچه او رفت ولی زمزمه ای بر لب داشت / یاد بادچلچله ای که بال وپرش خونباربود/آن چله ای که توکربلاغمباربود/ بین الحرمین حماسه ای درکار بود/کاشکی من، غلام حرمت می بودم/می خرامیدی ومن خاک رهت می بودم/کاش درمحضرنورانیت هنگام وصال/می سپاری ومن در نظرت می بودم/

از ظهر شهادت پدرم مرثیه داربود در شام اسارت حرمش تعزیه دار بود افسوس که ایشان غزلی بیش نخواند/ درحسرت تربت حسین چله نگار بود / ازچله به چله پدرم چلچله وار بود/پیوسته حماسه حسین سلسله واربود آن پیرغلام گرچه غروب کردورفتبارفتن او زندگی ام زلزله وار بود او وقف حسین گشت و همی مدیحه دار بود /

نوه ایبرسربالینِ پاپی نوه امبلندمی گفتسلامپاپی! سلامپاپی!منم رُزادخترِزهراخانمم، پاپی کیه-پاپی چیهبه من میگن باباحاجی بگوکه اسمِ توچیه؟ بازهم میگم که من رزام بقولِبابا حاجیاعجب ؛ زمونه ای شدهمردم،چهخل وچل شدننامِ پسرچه ناروارو دختراشونمیذارن یادمه که آنروزاتودخترِنازی بُدیخیلی تو ناز نازی بُدیِبلاب

برفرس تندرو

هرکه تورا

دیدگفت:

برگ گل سرخ را

بادکجامی برد